ห้องแห่งความทรงจำ

ทุกคนคงมี ห้องๆ นึง ที่เก็บความทรงจำทุกอย่างของตัวเองเอาไว้ในนั้น หลายคน อาจจะ เปิดประตูมองเข้าไปในห้อง แล้วยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้มองเห็น สิ่งที่สวยงามที่เราเก็บเป็นความทรงจำดีๆไว้ข้างใน แล้วก้าวเดินต่อไปอย่างมีความสุข หรือบางคน เปิดประตูเดินออกมาและไม่เคยมองย้อนกลับ ที่ห้องนั้นอีก แม้จะมีความจำเป็นมากแค่ไหน ก็จะไม่หันกลับมามองอีกเลย และจะเดินก้าวต่อไปเพื่อเปิดประตูบานอื่น และทำสิ่งที่สวยงามร่วมกับเจ้าของบานประตูใหม่แห่งนั้น ...

ผมชื่อ  “กุ๊งกิ๊ง “  ครับ  ผมเป็นหมาตัวเดียวที่เป็นหมานอก ครับ คิก คิก ผมหมายถึง ผมเป็นหมา ตัวเดียวในบ้านที่ มาจากนอกบ้าน นอก นั้น บรรดาสมาชิกหมา 20ตัว ในบ้านต่างเป็นหมา ที่เกิดในบ้านแม่ทั้งนั้น

                ดูสาระรูปผมแล้ว ท่านอาจจะ เดาออกและอาจจะเดาไม่ออก เนื่องจากไม่ค่อยแน่ใจ ในสายพันธ์ของผมใช่ไหมครับ  เจ้าของเดิม บอกกับแม่ปลอมของผม  แม่ปลอม ก็คือเจ้านายผมเอง  แต่เธอไม่ค่อยยอมเรียกตัวเองว่า แม่หรอกครับ แต่จะเรียกตัวเองว่า พี่คริส ทุกคำ   เห็นบอกว่า กลัวแก่  ถ้าเรียกว่าแม่ เอา แค่พี่ก็พอ  โฮ อายุอานามแม่ปลอมของผม ก็เกือบ 50 แล้ว  อย่างนี้ไม่น่า กลัวแก่ นะครับ อายุขนาดนี้ น่าจะกลัวตาย มากกว่า  ( อุ๊ยตาย   ผมพูดหยาบคายอีกแล้ว )  ว่าแล้วก็วกกลับมาเรื่องสายพันธ์ของผม  ผมเป็นหมาพันธ์ พุดเดิ้ล  ครับ  เจ้าของเดิมบอกว่า พวกผม นะพันธ์ พุดเดิ้ลทอย  แม่ปลอม เลยยอมรับผมเป็นลูก  เอ๊ย น้องบุญธรรม แต่พอนานวันผมโตขึ้น ยายปลอม ผมหมายถึง แม่ของแม่ปลอมผม  ก็ถามคำถามกับแม่ปลอมของผมว่า